آخرین قدم برای رسیدن به همبستگی ملی

تُوپ مبارزه سیاستی برای رسیدن به ایرانی آزاد و آباد به میدان جمهوری خواهان ایران افتاده است. با اینکه آنان همیشه بخود گل زده‌اند، توانسته‌اند در چند سال گذشته آرمانگرائی خود را کنار گذاشته و به خواست و نیازهای مردم بپردازنند. ولی هنوز نتوانسته‌اند توپ را به زمین مشروطه‌خواهان برسانند، چون تاکتیک مشروطه‌خواهان نه دفاع کردن از خود و نه حمله کردن به دیگران می‌باشد، بلکه باور داشتن به اراده جامعه ایرانی برای آینده‌ای درخشان است که ما "مشروطه‌خواهان" را هم امیدوار به پیروزی مردم ایران کرده.

در طول سی سال گذشته تجربه‌های تلخی که مردم و روشنفکران ایران بدست آورده‌اند، راه‌گُشای رسیدن به یک همبستگی ملی در سطح گسترده‌ای شده است. تمامی خواست‌های نهادهای جامعه مدنی ایران بسوی ریشه‌های فرهنگی کشورمان ایران متمرکز شده است. تمامیت ارضی کشور، آزادی و حقوق شهروندی، ساختار دموکراتیک نهادهای دولتی و احزاب، تشکیل مجلس شورای ملی و جدائی دین و سیاست (سکولاریزم)، رسیدن به یک همبستگی ملی را آسانتر کرده است. گفتمان قالب سیاسی در داخل و خارج از کشور حاکی از این نقاط اشتراک می‌باشد.
لیکن هنور در رابطه با شکل نظام آینده کشور اختلافاتی ما بین طیف جمهوری‌خواه ایران وجود دارد. بدین صورت که افراد و گروه‌های از ما بین آنان شکل نظام آینده کشور را بدون حضور مردم و حتا رای مردم از قبل تعیین کرده‌اند. این برخورد آنان نشان از خودباوری و کنار گذاشتن و یا در نظر نگرفتن حقوق دگراندیشان است. در واقع اولین قدم بسوی دیکتاتوری جدیدی را جمهوری‌خواهان ایران با در نظر نگرفتن حقوق افرادی که به جمهوری‌خواهی و عملکرد جمهوری‌خواهان مُنتقدند، شروع کرده‌اند. نمی‌توان از آزادی سخن گفت ولی طیف مخالف خود را سنجش نکرده، با‌طل اعلام کنیم. نمی‌توان از دموکراسی سخن گفت ولی نظر مردم را جویا نشویم و همچنین نمی‌توان از قبل برای مردم تعیین تکلیف کنیم.
مشروطه‌خواهان و حتا طیف افراطی سلطنت‌طلبان خواستار تعیین شکل نظام آینده کشور در یک انتخابات آزاد و مردمی هستند. این جمهوری‌خواهان ایران هستند که از رای آزاد مردم ایران گُریزانند. شاهزاده رضا پهلوی اولین شخصی بوده که خواستار تعیین شکل نظام آینده کشور بصورت انتخاب مردمی آن شد. چه شخصی و یا سازمان و حزب سیاسی توانسته است همانند او از مقاومت مردم در داخل کشور و منافع ملی کشور دفاع کند؟ کدامین جمهوری‌خواه توانسته است در طی سی سال گذشته همانند شاهزاده رضا پهلوی خود را در سطح بین المللی مطرح کند و مدافع حقوق ایرانیان در تمامیت آن چه جمهوری‌خواه و چه مشروطه‌خواه شود؟

در بیانیه‌ای برای همبستگی ملی از آزادیخواهان جهان جویای همکاری برای رسیدن به یک ایران آزاده شده بودند. کدام آزادی‌خواه در جهان منافع ملی خود را برای آزادی‌خواهی مردم کشور دیگری زیر پای خود می‌گذارد؟ کدام آزادی خواه جهان وجود دارد که در طی سی سال گذشته خود را در کنار مردم ایران احساس کرده باشد؟ شعار انترناسیونالیسم و یا جهان وطنی بودن زمانی پاسخگو می‌باشد که ما به آزادی‌های فردی و اجتماعی خود رسیده باشیم. انحرافی که در انقلاب اسلامی سال 57 بوجود آمد همین اندیشه جهان وطنی بودن روشنفکران ایرانی آن زمان بود که خود را نه برای ایران، بلکه برای آزادی جهان مسئول می‌دانستند. خواستهای مردم و نیازهای اولیه جامعه ایرانی را فدای جهان کاذبی کردند که از روز اول خواستار از بین رفتن ایران بود.

امروزه ما نمی‌توانیم و نبایستی از جهانیان انتظار همبستگی با جامعه مدنی ایران را داشته باشیم. مسائل داخلی کشورمان را باید به اتکا به اندیشه و خواست همگانی مردم کشورمان حل کنیم. نمی‌توانیم مدافع منافع ملی کشورمان با مداخله دیگران باشیم. ملی‌گرائی را می‌توانیم بجای شعار باطل شده انترناسیونالیسم دوباره به مردم ایران ارائه دهیم.

قدم آخرین ما برای رسیدن به یک همبستگی ملی گذر از کنیه و نفرت در باره گذشته سیاسی کشور می‌باشد. حال و آینده کشور را نمی‌توان فدای نفرتها و انتقام‌جوئی شخصی خود کرد. در سیاست نفرت و کینه جایگاهی ندارند مگر در دیکتاتوری‌های رایج جهان و حکومت کنونی کشورمان ایران.

تُوپ مبارزه سیاستی برای رسیدن به ایرانی آزاد و آباد به میدان جمهوری خواهان ایران افتاده است. با اینکه آنان همیشه بخود گل زده‌اند، توانسته‌اند در چند سال گذشته آرمانگرائی خود را کنار گذاشته و به خواست و نیازهای مردم بپردازنند. ولی هنوز نتوانسته‌اند توپ را به زمین مشروطه‌خواهان برسانند، چون تاکتیک مشروطه‌خواهان نه دفاع کردن از خود و نه حمله کردن به دیگران می‌باشد، بلکه باور داشتن به اراده جامعه ایرانی برای آینده‌ای درخشان است که ما "مشروطه‌خواهان" را هم امیدوار به پیروزی مردم ایران کرده.

باید بپذیریم که برنده اصلی در این بازی سیاسی ملت ایران خواهند بود جمهوری‌خواهان و مشروطه‌خواهان تنها می‌توانند ابزار رسیدن به این خواست ملی را با همبستگی ملی خود فراهم آورند.

دوشنبه 11 خرداد 1388