آیا می‌توانیم ایران را ژاپن دوم آسیا کنیم؟

می‌خواهم ایران ژاپن دوم آسیا از نظر آمادگی برای برخورد با حوادث طبیعی شود. ما ایرانیان می‌توانیم بیشترین خوشوقتی‌ها را برای بیشترین ایرانیان خواهان شویم، چون حق ماست. برای رسیدن به این هدف محدود کردن "شریعت" به مسجد لازمه آغاز کار است.

اواخر ده چهل و اوایل دهه پنچاه سخن از این بود که ایران می‌تواند زمانی ژاپن دوم آسیا شود. برای عده‌ای از ایرانیان که خود را جهان‌گرایان انقلابی می‌نامیدند، این سخن گزافه‌گویی رژیم ملی‌گرایی می‌بود که برای از بین بُردنش هر عملی غیر‌انسانی را هم روا می‌دیدند. با پیروزی انقلاب اسلامی آن اهداف ملی فراموش شدند و خواست‌های آرمان‌گرایانه برای آزادی جهان به اجبار جایگزین برنامه‌های رفاه اجتماعی آن زمان شد. زیر بنای اقتصادی کشور به غارت انقلابیون رفت و ثروت ملی کشور، ما بین جماعت روضه‌خوان تقسیم شده و مردم خواستی بغیر از مرگ (شهادت) نمی‌توانستند و نمی‌توانند داشته باشند.

صحنه‌هایی از زلزله اخیر ژاپن و بعد از آن سونامی ویرانگر در سواحل آن کشور را رسانه‌ها در سرتاسر جهان پخش کردند. بغیر از تاسف خوردن از این فاجعه طبیعی برای ملت ژاپن، به آمادگی آنان برای برخورد با اینگونه حوادث و کمک‌رسانی سازمان داده شده آنان بیشتر آشنا شدم. مردم و دولت ژاپن از این حادثه طبیعی مانند ما، غافل‌گیر نشده بودند، بلکه با تمرین‌های مکرر خود را برای چنین روزهای آماده کرده بودند. سیستم خبررسانی و آماده‌باش منظم آنان توانست جان بسیاری از مردمان ژاپن را نجات دهد. برنامه‌ریزی برای نجات مجروحین و باز‌ماندگان، نقاط تجمع برای بعد ار وقع حادثه، چگونگی برخورد مامورین دولتی با مردم و حتی رفتار مردم زلزله زده شده و یا در دام سونامی گرفتار آمده با دقت تمام آماده شده بود. با اندیشیدن و تمرین ژاپنی‌ها به جهانیان نشان دادند که چگونه می‌توان در مناطق زلزله خیز سومین قدرت اقتصادی جهان را برقرار کرد. همچنین کشوری می‌تواند سرمشق آینده ما باشد همانگونه که زمانی بود.

تصور اینکه چنین حادثه‌ای در کشور ما ایران بوقع بپیوندد غیر واقعی نیست. ایران هم مانند ژاپن زلزله‌خیز است ولی چه آمادگی در دولت و مردم ایران برای برخورد با چنین فاجعه‌ای وجود دارد؟ چه بودجه‌ای برای تحقیقات در این موارد به تصویب مجلس رسیده است و نتیجه چیست؟ چه برنامه‌های را دولت برای کمک‌رسانی به مردم در زمان وقع حادثه دارا می‌باشد؟ تجربه بیش از سه دهه جمهوری‌اسلامی را وقتی به تصور می‌کشیم، بهتر است که در اینگونه حوادث خود را به مرگ تسلیم کرده باشیم، چون بغیر از نماز وحشت و پخش کفن از جمهوری اسلامی توقعی نمی‌توان داشت. اگر هم برای بازماندگان حادثه کشورهای خیرخواهی سرپوشی به نام چادر بفرستند، آنها را در بازار تهران به فروش خواهند گذاشت. کمک‌های نقدی ناپدید می‌شوند و ساختمان‌های ویران شده ویران‌تر می‌شوند که اگر هنوز فرشی در آن ویرانه هست سهم امام شود.

به همین دلیل ساده می‌خواهم ایران ژاپن دوم آسیا از نظر آمادگی برای برخورد با حوادث طبیعی شود. ما ایرانیان می‌توانیم بیشترین خوشوقتی‌ها را برای بیشترین ایرانیان خواهان شویم، چون حق ماست. برای رسیدن به این هدف محدود کردن "شریعت" به مسجد لازمه آغاز کار است.

دوشنبه 23 اسفند 1389